على محمدى خراسانى
61
كوثر فقه (شرح تحرير الوسيله) (فارسى)
صحيح باشد و بر معناى مقصود دلالت كند كفايت مىكند ؛ اگرچه از نظر عالم نحوى كه عرف خاص است غلط محسوب شود ؛ خطابات قرآن به عرف عام است . سؤال : آيا عقد و ايقاع بايد به عربى فصيح انشا شود يا به عربى محلى « 1 » نيز منعقد مىشود ؟ پاسخ : مانعى ندارد به شرط اينكه در عرف خود آنها بر معناى مورد نظر دلالت كند . اطلاق عقد و ايقاع در آيات و روايات نيز بيانگر همين مطلب است و اگر لازم بود حتماً بيان مىشد . اگرچه احتياط مستحب اين است كه به عربى صحيح و فصيح انشا شود . فتواى چهار مذهب اهل سنّت نيز همانند نظر فقهاى بزرگى مثل آيتاللّه خوئى و امام راحل است ؛ يعنى اهل سنّت نيز عربى بودن ، ماضى بودن ، صريح بودن ، حقيقت بودن ، صحيح و فصيح بودن را معتبر نمىدانند . « 2 »
--> ( 1 ) . مثلًا لفظ فصيحِ « زوّجتُ » در گفتمان مصرىها « زوّگتُ » و در گفتمان لبنانىها « زوّژتُ » است . ( 2 ) . ر . ك : الفقه على المذاهب الأربعه ، ج 2 ، ص 155 . .